|
|
|
Oorlogsverleden van
Gustaaf Wauters en familie |
|
Oorlogsverleden van Gustaaf Wauters en familie “Ik zal jullie waarschijnlijk niet meer terugzien”, waren de laatste woorden aan ons, zijn 8 kinderen, voor hij vertrok naar een geheim adres in Brussel. We zijn eind januari 1944. Hij wist dat hij verraden was aan de Gestapo. Samen met mijn moeder
begeleidde hij 2 Servische piloten, die boven bezet gebied waren In de jaren voordien,
sedert ’42 hadden wij thuis meerdere “vreemde mannen” weten Maar, voor de tram naar
Antwerpen de stad Turnhout verliet, onderschepten de Duitsers In die functie deed hij
ook de aankopen van nieuwe uitgaven, en kwam zo in bezit van Hij sprak en las
vloeiend Duits, en kwam zo op de hoogte van de onmenselijke gruwel Hij ging al vroeg in de
oorlog in het verzet, in de MNB-BNB gesticht door Camille Joset Bij aanvang werkte hij voor de sluikpers, later ook voor “Comète”, en voor de inlichtingen dienst. Hij was leider van een verzetsgroep, die af en toe bij ons vergaderden. Na zijn laatste bezoek thuis, dook hij onder, in afwachting dat een ontsnappingsroute voor hem klaar zou zijn. Op 2.2.44 echter vielen de Duitsers bij ons binnen, en, na een extreem grondige huiszoeking, namen ze mijn moeder gevangen. Zij zou 61 dagen doorbrengen in de Begijnenstraat in Antwerpen. Van ontsnappen was er
voor mijn vader geen sprake meer, en op 7/2 werd hij in Brussel De laatste getuige die
hem daar gezien heeft, was een medestander van hem. Die zag hem Vader werd ter dood veroordeeld, tijdelijk naar Brussel overgebracht, en later, als “N und N” gevangene naar Bruchsal, Swabisch-Hall, en uiteindelijk naar Brandenburg en Sonnenburg. Uiteraard kenden wij
dit verloop pas jaren na de oorlog, en pas recent door de opzoekingen van
Mr. Jan Hertogen. Bij de bevrijding keken we nog hoopvol uit, als er treinen met bevrijdde gevangenen werden aangekondigd, maar met elke aankomst werd de hoop kleiner. Kenissen gaven ons moed omdat gevangenen uit de Russische zone, nog later zouden volgen. Na een jaar onzekerheid kregen we van het Ministerie de fatale tijding, dat hij Sonnenburg niet zou overleefd hebben. Wat volgt was een jarenlange pijnlijke stilte en onzekerheid. Voor ons ging het leven verder met een permanente ondertoon van verdriet en twijfel. Geen enkel bewijs, geen
enkele getuigenis van zijn medestanders, en twijfel ook aan Maar, mijn vader was,
zo getekend door het lezen van “Mein Kampf” dat hij zich verplicht Hij was streng, voor
ons, maar vooral voor zichzelf, zeer consequent in wat hij zag als Het trauma van deze oorlogsjaren wordt nog verzwaard door het feit, dat een zus van ons moeder betrokken was in het verraad. Niet alleen onze ouders werden aangehouden, ook een Nonkel Fons, en Louis, die ook 8 kinderen had. Zij kwamen om in de kampen, en Tante Clara Peeraer die uit Ravenbruck (?) werd vrijgekocht door Zweden. De breuk in de familie die daardoor ontstond kwam er nog bovenop. Mijn moeder nam de
vooroorlogse zaak weer op, de 3 oudsten werden, op beslissing van Zo hadden we toch opnieuw toekomstperspectief, en konden we verder studeren. Zeer onlangs kwamen-voor ons- nieuwe feiten aan het licht, door onderzoek van J. Hertogen: dit verduidelijkte de gang van zaken in Sonnenburg. Ook blijkt in Slonsk (Polen) ex-Sonnenburg een klein museum te bestaan, waar ook jaarlijks op 31.1 een herdenkingsplechtigheid wordt gehouden. Voor ons betekent dit, na al die jaren, een eerherstel aan vader, en de mogelijkheid deze geschiedenis in positieve zin af te sluiten, nog voor ons eigen levenseinde.
|
| Enkele artikels, boeken met vermelding Gustaaf Wauters en BNB-activiteit |
|
- Gustaaf Wauters wordt vernoemd in
Oorlogsperikelen in Turnhout. Het verhaal van een Kempische stad
tijdens de Tweede Wereldoorlog, Christophe Stessens, 1999-2000 |
